ค้นหาและแบ่งปันประสบการณ์การท่องเที่ยวในไทย ลงทะเบียน เข้าสู่ระบบ
 
"Singapore First Time" กับประเทศที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ไป สิงคโปร์ (Singapore)
    • โพสต์-1
    Chittapon •  กรกฎาคม 09 , 2561


    Singapore First Time #1


    " หมูปิ้งกับเครื่องเอกซเรย์ "


    ผมไม่เคยคิดว่าหมูปิ้งจะทำให้ผมเขินได้ขนาดนี้ 
    นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เดินทางไปสิงคโปเมืองที่คนทั้งโลกมองเป็นประเทศต้นแบบแห่งความมีระเบียบและความศิวิไลเป็นประเทศที่ใช้เวลาเติบโตเร็วมากก และอีกมากมายสุดจะเอ่ย มันทำให้ผมรู้สึก


    ตื่นเต้นมาก... อื้ม ตื่นเต้นมาก...

     

    คือเป็นคนแบบเสพติด(เสพติดเลยหรอวะ)ความสมบุกสมบันผมก็เลยแบบไม่ค่อย หูวววว ขนาดนั้นกับประเทศที่ศิวิไลมีความเจริญเยอะแยะมากมายขนาดนั้นแต่ถ้าถามว่าหูวมั้ย


    หูวววววววว

     


    โอเคต่อ ผมเริ่มออกเดินทางไปสนามบินตอนเช้ามืดได้มั้งโดยมีพี่ที่ไปกรุ๊ปเดียวกันมารับแถวบ้าน เราเดินทางกันไม่ค่อยรีบเท่าไหรเพราะว่ากว่าเครื่องจะออกก็สายๆนู้นน ทำให้เรามีเวลาพอที่จะมือกันอธิษฐานขอความปลอดภัยจากพระเจ้าได้


    ด้วยความที่เราเดินทางกันเช้ามากและราคาอาหารในสนามบินนั้นประหนึ่งเหมือนกุเป็นลูกเศรษฐีจากตะวันออกกลาง พี่ผมก็เลยพกหมูปิ้งมาด้วยประมาณ 10-20 ไม้ ไว้กินกันก่อนเวลาเช็คอิน แต่พอกินไปได้สักพักด้วยความที่มันเยอะกินกันไม่หมด และกระเป๋าผมเหลือพื้นที่อีกเยอะผมก็เลย "ไว้กระเป๋าผมก็ได้พี่" และกลิ่นไอความเฉิ่มก็ปกคุม

     


    ทุกอย่างผ่านไปปรกติมากจนกระทั้งผมมาถึงจุดตรวจสัมภาระ จุดสุดท้าย ก่อนเข้า lobby เอ้อเราก็แบบวางของใส่ตะกร้าตามปรกติเดินผ่านเข้าเครื่องสแกนโลหะปรกติเลย ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอเดินมาถึงจุดที่เขาจะเอาเครื่องสแกนโลหะมาถูๆตามตัว เราก็นึกขึ้นได้ "เครื่องสแกนที่เขานั่งดูกันมันเห็นขนาดไหนวะ" เท่านั้นแหละ


    ขณะที่กระเป๋าค่อยๆผ่านเครื่องสแกน คือสิ่งที่ผมเห็นชัดมากเลยคือหมูปิ้งพร้อมข้าวเหนียวชัดขนาดที่ว่าคุณสามารถนับได้เลยว่ามันมีกี่ไม้ และประเด็น คือ เฮ้ย กุเอาของมาเยอะมากแต่ทำไมมันชัดที่ข้าวเหนียวหมูปิ้งที่เดียววะ !! และอยู่ๆพนักงาน 2 คนที่ประจำเครื่องก็หันมามองที่ผมและยิ้มเว้ย นั้นคือเสี่ยววินาทีที่ผมพยายามจะแก้เขินด้วยการสบตา

    "เฮ้ยยยย มองกุทำไมแรงขนาดนั้น"
    "เดี๋ยวววว ไอ้รอยยิ้มนั้นมันคืออะไร" 
    "มันแค่ชัดกว่าที่อื่นเอง"
    "ข้าวเหนียวหมูปิ้งอะรู้จักมั้ย"
    "อื้ม ไม่ใช่ของกุคนเดียววว"

     


    และพอตรวจกระเป๋าเสร็จผมก็รีบเดินไปหยิบกระเป๋าโดยไม่สบตาใครแถวนั้น จังหวะนั้นบอกเลยว่า "อย่ามาจับ อย่ามาทัช อย่ามาสัมผัสได้มั้ยจ๊ะ" ผมรีบเดินออกมาพร้อมความเขินอายที่เพิ่มมาเป็นเข่ง นี่ขนาดยังไม่ออกนอกประเทศนะเนี่ย โอ้วว ความเฉิ่มนี้ !! 555555


    ผมเพิ่งนึกได้ตอนอธิษฐานเสร็จ ผมแบบรู้สึกเหมือนลืมขออะไรบางอย่างวะ อ๋อ เรื่องเอง เพราะ
    ทุกการเดินทางผมมักจะอยู่ในเหตุการที่ตัวเองจะดูเสร่อมากเหมือนโดนพระเจ้าแกล้ง


    "แต่เว้นทริปนี้ได้มั้ยละ นี้ไปต่างบ้านต่างเมืองเลยน้าาาา"


    #Runaway #Singapore #thx #God

     

     

    • โพสต์-2
    Chittapon •  กรกฎาคม 09 , 2561

     

    Singapore First Time #2

     

    "ตม.ที่รัก"

     

    หลังจากที่ผ่านเครื่องเอกซเรย์และความเขินอายมาหมาดๆ ที่หมายต่อไปของทีมผมคือพวกเราจำเป็นต้องบินไปลงที่อินโดนีเซียและรอประมาณ 4 ชม. ก่อนเปลี่ยนเครื่องไปต่อที่สิงคโป มาถึงตรงนี้พวกคุณคงสงสัยว่าทำไมต้องบินไปอินโดนีเซีย ไม่บินเข้าสิงคโปเลยละ ผมก็จะมีเพลงนึงร้องให้พวกคุณฟัง

     

    "ผิดที่เราจองตั๋ว ช้าาาไป"

     

    จะไปหาความแน่นอนอะไรกับตั๋วเครื่องบินลูกกลมๆ เดี๋ยว !! แต่เอาจริงๆเลยนะผมกลับตื่นเต้นมากเลยนะ ถึงแม้ว่าจะเหยียบผืนดินอินโดนีเซีย แต่ผมได้เหยียบปูนซีเมนบ้านเขานะเว้ย เป็นไงละโคตรขิง 5555

    ผมนั่งศึกษากฎระเบียบข้อบังคับหลายอย่างของประเทศเขา แต่มีกฎอยู่ สองข้อที่สะดุดตาผมมาก ข้อแรก ประเทศเขาห้ามใช้นิ้วชี้ชี้แต่ให้ใช้นิ้วโป้งแทน คืออิหยังวะ ? ผมก็ลองทำตามนะว่ามันชี้ยังไง แต่ตอนนั้นมันดันมีแต่ท่าเต้น Hip hop ในหัวและกุก็ยืนเซิ้งเป็น rapper อยู่ที่สนามบินอยู่พักนึง

     

    "เข้ นี้มันดินแดนแห่ง Hip Hop นี้หว่า" คือหลุดไปได้ถึงขั้นนั้นอะ...

     

    ข้อสอง ประเทศนี้เขาไม่ค่อยโอเคกับหมูเท่าไหรนักทำเอาผมสะดุ้งเหมือนกันเพราะมีหมูเต็มกระเป๋าเลย "เขาจะให้กุผ่านตม.มั้ยเนี่ย ตม... เออ!! " มาถึงตรงนี้ผมลืมไปหมดแล้วว่าผมต้องระวังอะไร ระวังอย่างเดียวคือผมจะเข้าประเทศเขาได้มั้ย

     

    เรานั่งเครื่องบินมาร่วม 3-4 ชม. ได้มั้ง ก็มาถึงจากาต้า บรรยายกาศค่อนข้างครึ้มๆวันนี้ เรานั่งรถเมล์จากเครื่องบินเข้าสู่ตัวอาคารสนามบิน ผมขอบคุณพระเจ้ามากๆที่กลุ่มผมมีแต่คนเก่งภาษาอังกฤษซึ้งยกเว้น กุ พอมาถึงจุดที่ต้องตรวจคนเข้าเมือง ความพีคคือ จุดที่คุณจะต้องไป Talk about กับเส้นที่เขากั้นให้คนที่เข้าแถวรอแม่งไกลชิหายยย หมายความว่าถึงมีเพื่อนเก่งภาษาอังกฤษ ก็ไม่ช่วยอะไร...

    ผมเป็นคนอ่อนภาษาอังกฤษมาก ผมจะตื่นเต้นมากทุกอย่างมันจะดูลวนและกังวลไปหมด ทั้งที่แค่เดินจะไปเปลี่ยนเครื่องเฉยๆไม่ได้คิดจะทำอะไรประเทศเขาเลยนะ แต่กุดูเหมือนคนพกระเบิดมาเต็มกระเป๋า ประหนึ่งว่าเป็นผู้ก่อการร้ายมือใหม่ ทั้งๆที่กุเป็นคนดีที่ดูลนเฉยๆ และบทสนทนาระหว่างผมกับ ตม. ก็เริ่มขึ้น

     

    ตม. : How must Dish ? (ห๊ะ คือไรถามหาจานเพื่อ)
    ผม : no dish i don't have dish (ใจตอนนั้นคือคำถามแม่งล้ำไปป่าววะ)
    ตม. : H o w m u s t D i s h ? (คิ้วพี่แกเริ่มขมวด เสียงเริ่มเข้ม)

     

    ในใจตอนนั้นคือทั้งงง ทั้งชิปหายละโดนแน่เลยกุ และอยู่ดีๆแกก็นับนิ้วพลางพูดประโยคเดิมผมก็เลยถามเขาไปว่า

     

    ผม : How must Day ? (เท่านั้นแหละ)
    ตม. : Yes Yes 
    ผม : 5

     

    และผมก็ผ่านตม.มาแบบงงๆ คือเมื่อกี้เขาถามว่ามากี่วันหรอแล้วจะถามหา Dish เพื่อ !!! กุเจอละภาษาอังกฤษหนักกว่ากุก็ตม.จากาต้าเนี่ยแหละ

    #Runaway #Singapore #thx #God